సగటు మానవుడి మనసులో నిరంతరం మెదిలే ప్రశ్న.."భగవంతుడిని చేరుకోవడానికి సరళమైన మార్గం ఏది..?" అని. కొందరు గంటల తరబడి పూజలు చేస్తారు, మరికొందరు కఠినోపవాసాలు ఉంటారు, ఇంకొందరు విస్తృతమైన కర్మకాండలను ఆశ్రయిస్తారు. ఇవన్నీ భక్తి సాధనాలే కావచ్చు... కానీ, దైవ సాక్షాత్కారానికి ఇవి మాత్రమే సరిపోవు. శాస్త్రాలు ఘోషిస్తున్న పరమ సత్యం ఒక్కటే: 'శరణాగతి', 'అహం త్యాగం' లేని ఏ పూజ అయినా నిష్ఫలమే. భగవంతునికి, భక్తునికి మధ్య అడ్డుగోడలా నిలిచేది మానవుడి 'అహంకారమే'.
పండితుడి గర్వం-సాధువు బోధన..
దీనికి సంబంధించి మన పురాణాలలో ఒక చక్కటి కథ ఉంది. ఒకానొక సమయంలో, సమస్త వేదాలు, శాస్త్రాలు క్షుణ్ణంగా చదివిన ఒక పండితుడు ఒక మహర్షిని ఆశ్రయించాడు.
"మహారాజా..! నేను సకల పురాణాలూ కంఠస్థం చేశాను. నిత్యం ధ్యానం చేస్తున్నాను. అయినా నాకు ఆ ఈశ్వరుడి అనుభూతి ఎందుకు కలగడం లేదు..?" అని వినయంగానే అడిగాడు, కానీ ఆ ప్రశ్నలో తన జ్ఞానం పట్ల గర్వం స్పష్టంగా కనిపించింది.
ఆ సాధువు చిరునవ్వు నవ్వి, అతని చేతికి ఒక పాత్రను ఇచ్చి, "నాయనా! ముందు దీనిని నీటితో నింపి తీసుకురా" అని చెప్పారు. ఆ పండితుడు నీటి ధార కింద ఆ పాత్రను పెట్టాడు. కానీ, ఆ పాత్ర అప్పటికే అంచు వరకు నీటితో నిండి ఉండటం వల్ల, పై నుంచి పోసిన నీరంతా కిందకు ఒలికిపోయింది.
తిరిగి వచ్చిన పండితుడు, "స్వామీ! ఈ పాత్ర అప్పటికే నిండి ఉంది. ఇక ఇందులో నీరు ఎలా పడుతుంది?" అన్నాడు.
అప్పుడు ఆ సాధువు ఇలా ప్రబోధించారు.
"సరిగ్గా నీ పరిస్థితి కూడా ఇంతే! నీ మనస్సు ఇప్పటికే 'నేను సర్వజ్ఞుడిని' అనే అహంకారంతో, గర్వంతో నిండిపోయింది. ఆ అహాన్ని ఖాళీ చేయనంత కాలం, దైవ కృప అనే అమృతం నీ మనసులో ఎలా నిలుస్తుంది?"
ఈ చిన్న కథ మానవాళికి ఎంతో గొప్ప సందేశాన్ని ఇస్తుంది. మనస్సు నిండా గర్వాన్ని నింపుకుని, భగవంతుడి అనుగ్రహం కావాలని కోరుకుంటే అది సాధ్యం కాదు.
శరణాగతి అంటే ఏమిటి..?
చాలామంది శరణాగతి అంటే బాధ్యతల నుంచి తప్పుకోవడం అనుకుంటారు. కానీ అది తప్పు. 'నేనే చేస్తున్నాను' అనే కర్తృత్వ భావనను వదులుకోవడమే నిజమైన శరణాగతి. మనం కేవలం ఒక నిమిత్తమాత్రులం మాత్రమేనని, సమస్త సృష్టి ఆ పరాశక్తి సంకల్పం మేరకే నడుస్తోందని నమ్మడమే శరణాగతి. "జరిగేదంతా దైవేచ్ఛ... ఉన్నదంతా దేవుడిదే" అని ఎప్పుడైతే మనం మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరిస్తామో, అప్పుడు మనస్సులోని ఒత్తిడి, భయం, అహంకారం ఒక్కసారిగా మాయమైపోతాయి.
భక్తి మార్గంలో మూడు ముఖ్యమైన సోపానాలు..
దైవత్వానికి దగ్గరవ్వడానికి మన పెద్దలు మూడు సులభమైన మార్గాలను సూచించారు. నిస్వార్థ కర్మ..మీ బాధ్యతలను, పనులను పూర్తి నిజాయితీతో నిర్వహించండి. అయితే, ఫలితం ఎలా ఉన్నా దానిని దైవ ప్రసాదంగా స్వీకరించే మనస్తత్వాన్ని అలవరచుకోండి. కృతజ్ఞతా భావం.. జీవితం మనకు ఇచ్చిన ప్రతి చిన్న ,పెద్ద సంతోషానికి భగవంతునికి కృతజ్ఞతలు చెప్పడం అలవాటు చేసుకోండి.
అహంకార పరిత్యాగం.. "నేను ఈ పని చేశాను" అని గర్వపడటం మానేసి, "ఆ దేవుడు నాకు ఈ సేవ చేసే అవకాశాన్ని ఇచ్చాడు" అని భావించండి.
నిజమైన భక్తి ఆడంబరాలలో లేదు, అంతఃకరణ శుద్ధిలో ఉంది. బాహ్య పూజల కంటే హృదయ నైవేద్యం ముఖ్యం. మనలోని అహాన్ని విడిచిపెట్టి, భగవంతుడి పాదాలకు శరణుజొచ్చిన రోజే మన జీవితంలోకి నిజమైన శాంతి, ఆనందం ప్రవేశిస్తాయి. ఆ దైవాన్ని వెతుక్కుంటూ ఎక్కడికో వెళ్లనవసరం లేదు... అహాన్ని వీడి చూస్తే ఆయన మన హృదయాంతరాళంలోనే కొలువై ఉంటాడు.